Sportschool

 Vrijdagochtend, ik heb net een patiënt binnen waarbij ik een uitstrijkje moet maken, niet geheel onbelangrijk ook al kun je dit als vrouw tegenwoordig ook met een zelftestkit. Het is precies 12.34 als ik op mijn telefoon een reanimatie melding krijg, Ik ben namelijk ook first responder. Ik kijk naar het adres en schrik, het is de sportschool waar ik 3 tot 4 keer per week kom. Ik kan nu niet weg, dus besluit rustig mijn patiënte te zien en zie dat ik daarna een administratie block heb staan. Nadat mijn patiënte weg is loop ik even naar mijn collega en de arts waar ik voor werk en vertel ze over mijn tweestrijd, administratie doen of even kijken of ik wat kan betekenen voor het personeel van de sportschool? Debrieven? Luisterend oor? Een knuffel? Het kan zo belangrijk zijn. Zeker na zoiets traumatisch als een reanimatie. Mijn collega en de huisarts zeggen beide hetzelfde, gaan! Die administratie kan later wel. Nog geen tien minuten later loop ik de sportschool binnen en zie geschokte medewerkers en sporters rond de stamtafel zitten. Ik loop naar een van de medewerkers en leg mn hand op haar schouder, en vraag gaat het? Ze geeft aan ja nogal misselijk van de emoties, wat ik begrijp. Ik zeg dan ook tegen haar dat het er mag zijn en praat even heel kort met haar, gelukkig was er een brandweerman in zijn vrije tijd aan het sporten en heeft die voor een debriefing gezorgd. Aan de andere kant zit de stagair hij is wat wit om zn neus en zit te trillen en herhaald een aantal keer tegen mij, ik wist ook niet wat ik moest doen. Ik troost hem en zeg tegen hem blijven praten. Gelukkig zie ik dat het personeel steun bij elkaar zoekt, dat het allemaal wel loopt en dat ik me geen echte zorgen hoef te maken dus na nog geen tien minuten besluit ik weer terug te gaan naar de praktijk.